'T-ReX'>>no turning back now!! [Cuz I'm insane hehehe^^]

[SF] Angel VS. Demon In The Mission Of Love [END…50%]

Pairing : TemG + BaeRi

Author : T-ReX

Genre : Romantic Comedy

Rating : PG

Auhotr’s Notes : ขออภัยเป็นอย่างยิ่งเลยที่ดองเรื่องนี้เอาไว้เป็นเดือน แหะๆๆๆ ไม่มีเวลาเขียนอ่ะ วันนี้มีเวลาว่างทั้งวันในรอบเดือน เพราะ...เค้าไม่สบาย T^T เป็นหวัดอีกแระเลยไม่ได้ไปเรียน เรียกว่าเป็นโชคดีรึเปล่านะที่เป็นหวัดไม่งั้นก็ไม่มีเวลาเขียนเลยนะนี่ 555555+++

~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**

“นี่เทมป์...มันจะมืดแล้วน๊า เราจะทำยังไงดีล่ะ?” คนตัวเล็กที่เดินตามมาข้างๆร่างสูงเริ่มบ่นปอดแปด พลางลูบท้องตัวเองไปพลาง

“อืมมมม” คนตัวเล็กครางตอบเสียงเบา

“แต่เจ้าเหนื่อยแล้ว เดินมาทั้งวัน...อีกอย่างเจ้ากำลังท้องว่างอยู่ด้วย เดี๋ยวเป็นลมไปทำไงล่ะ?” ร่างสูงว่า แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมรับฟังเหตุผลที่ร่างสูงกล่าว...เขาไม่อยากถูกทิ้งให้อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ตามลำพังนี่นา

“เทมป์!!! นั่น...ฝั่งโน้น” จียงชี้ไม้ชี้มือไปที่รถเข็นดังกล่าว เทมป์มองตาม...แล้วทั้งคู่ก็หันมายิ้มให้กันอย่างดีใจ

*

*

*

“อ่า...อิ่มจังเลย” จียงยิ้มกว้างพลางลูบท้องที่เต็มแน่นไปด้วยขนมปังกับไส้กรอก

“แหงล่ะ..ก็เจ้ากินไปตั้งสี่ชิ้น ข้าตัวโตกว่าเจ้าตั้งเยอะแค่สองชิ้นข้าก็จุกแล้ว” เทมป์ว่า

“เหรอ??...ไม่ใช่เพราะเจ้าลดน้ำหนักอยู่เหรอ??” จียงว่าพร้อมทำสายตาเจ้าเล่ห์มองไปที่พุงของคนข้างๆ

“เจ้านี่มัน... (=”=)” เทมป์เถียงไม่ออก

คนตัวเล็กได้ทีก็ยิ้มอย่างเป็นต่อ เทมป์อดเอ็นดูคนน่ารักข้างกายไม่ได้จริงๆ และเขาก็สังเกตเห็นว่าที่ริมฝีปากช่างเจรจาของคนข้างๆ มีคราบมายองเนสติดอยู่...

“มีคราบซอสติดแน่ะ..” ไวเท่าความคิด...ปลายนิ้วมือเช็ดคราบที่ริมฝีปากอีกคน แล้วใช้ลิ้นเลียคราบนั้นที่นิ้วตนเองออก

ผ่านไปราว 10 วินาทีที่ทุกสิ่งเงียบงันลง ร่างสูงเหมือนเพิ่งคิดได้ว่าตนเองเพิ่งทำอะไรไป...ใบหน้าคมค่อยๆหันไปมองคนข้างกาย...ตอนนี้สีหน้าของจียงเปลี่ยนเฉดสีใหม่แล้ว และถ้าสังเกตดีๆ มันค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับเวทมนต์เลยล่ะ เริ่มจากสีชมพูอ่อนๆ จากนั้นก็เข้มขึ้นๆ หนักๆเข้ามันเริ่มกลายเป็นสีแดง...แล้วดูเหมือนตอนนี้กำลังลามไปถึงใบหูบาง ใบหน้าหวานก้มนิ่งอย่างทำตัวไม่ถูก ริมฝีปากสีสดขบเข้าหากัน....แล้วก็อมลมจนแก้มป่องทำปากยื่น พลางใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างถูขากางเกงของตนเล่น ดวงตาสดสวยที่เมื่อไม่นานนี้ยังมีแววเจ้าเล่ห์ล้อเลียนคนอื่นตอนนี้กลับก้มลงมองดูรองเท้าของตนราวกับว่ามันมีอะไรน่าสนใจหนักหนา

ภาพตรงหน้าที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาคม ทำเอาคนมองสะดุดลมหายใจตนเอง และต้องเบนสายตาหลบในที่สุด กลัว...กลัวว่าถ้าเผลอมองนานกว่านี้ เขาจะกลายเป็นซาตานตนแรกในประวัติศาสตร์ที่เกิดอาการหัวใจวายตายเพราะหลงในเสน่ห์ของเจ้าเทวดาที่ไร้เดียงสานี้...

“อ-เอ่อ...ถ-ถ้าเจ้าอิ่มแล้ว เราลองเดินหาทางกลับอีกสักรอบดีมั้ย?” ซาตานหนุ่มผู้แสนหล่อเหล่า และเคยเป็นคนที่มั่นใจในตนเองเสมอมา ตอนนี้กลับประหม่าพูดจาติดขัดแถมไม่กล้ามองหน้าคนที่ตนพูดด้วย ถ้าหากมีใครที่รู้จักเขามาก่อนมาเห็นเขาในสภาพแบบนี้...เขาต้องถูกหัวเราะเยาะแน่ๆ

“อ-อืมม..เอาสิ” เทวดาน้อยแสนซนที่แก่นเซี้ยวจนได้เรื่องต้องถูกลงโทษให้ลงมาปฏิบัติภารกิจบนโลกมนุษย์ ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าความแสบซ่าส์อย่างที่เคยเป็น เจ้ามังกรที่เคยผยองตอนนี้ก็เป็นแค่แมวเหมียวเชื่องๆ ที่เดินตามคนตัวสูงไปติดๆ........ทั้งเทวดาและซาตานท่าจะแพ้อากาศเย็นๆบนโลกมนุษย์ ก็ทั้งคู้แก้มแดงไม่แพ้กันเลยน่ะสิ

~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**

“นี่มันมืดแล้วนะ...ทำไมยังไม่มากันอีก?” ยองเบเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน เป็นห่วงว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับจียง

ซึงรีที่นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวถัดไปมองยองเบด้วยความเสียดาย...เสียดายที่ความรู้สึกห่วงใย หวงแหนแบบนั้น พี่ยองเบไม่ได้มีให้เขาบ้างเลย

“หรือว่าทั้ง 2 คนนั้นจะหลงทาง?” จินฮวานพี่ใหญ่ในร้านเอ่ยขึ้น

“งั้นเราออกไปตามหา 2 คนนั้นกันดีมั้ยฮะ?” ซึงรีเสนอความคิดเห็น ที่จริงเขาก็ห่วงพี่เทมโปอยู่เหมือนกัน

“ก็ดี...งั้นวันนี้เราปิดร้านก่อนเวลาเลยละกัน ลูกค้าเริ่มบางตาแล้วด้วย” ยองเบว่า

“ไม่ต้องห่วงพี่จินฮวาน พวกเราต้องเจอ 2 คนนั้นแน่” ซึงรียิ้มบางๆให้จินฮวาน ยองเบพยักหน้าเป็นเชิงว่าเห็นด้วยกับที่ซึงรีพูด แล้วทั้งสองก็ออกเดินไปตามถนนที่จินฮวานบอกว่าเป็นที่อยู่ของลูกค้าที่ทั้ง 2 คนนั้นต้องไปส่งเค้ก

“หนาวหรือเปล่าซึงรี? นายน่าจะหยิบเสื้อตัวหนาๆกว่านี้หน่อยมาด้วย” ยองเบมองดูคนที่เดินอยู่ข้างๆเขา ซึงรีกอดอกเพราะอากาศวันนี้เริ่มเย็นลงมากแต่กลับส่ายหัวบอกยองเบว่าไม่เป็นไร

“อ่ะนี่เอาเสื้อพี่ไปใส่ก่อนแล้วกัน” ยองเบถอดเสื้อคลุมตัวนอกส่งให้ซึงรี เขาเองยังเหลือฮูดดี้อีกตัว

“เอาไปเหอะ เดี๋ยวนายไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ พี่ยังเหลือนี่อีกตัว...สบายอยู่แล้ว” ยองเบพูดพลางยิ้มให้ซึงรี ซึงรีจึงรับไปในที่สุด

“ขอบคุณฮะ” สองมือเรียวยาวเหมือนจะสั่นนิดๆ ตอนที่รับเสื้อของยองเบมา และในขณะที่สวมใส่กลิ่นโคโลญน์อ่อนจากเสื้อก็ทำให้ซึงรีถึงกลับหน้าแดงขึ้นมา

“นายยังหนาวอยู่อีกหรอ?” ยองเบถามเมื่อเห็นว่าซึงรีใส่เสื้อของเขาไปแล้ว แก้มของเด็กหนุ่มก็ยังคงแดงอยู่

“ป-เปล่าฮะ อุ่นแล้วฮะ.....อุ่นจริงๆเลย” ประโยคหลังเป็นเพียงคำพูดเบาแผ่วที่ไม่ต้องการให้ยองเบได้ยิน เขาแค่จะพูดกับตนเอง...เพื่อตอกย้ำว่าเขาไม่ได้ฝันไป และช่วงเวลานี้มันอบอุ่นจริงๆ....ความรู้สึกผิดเล็กๆเริ่มก่อตัวเข้ามาในหัวใจ เมื่อเขารู้สึกว่าไม่อยากให้เขาทั้งสองคนได้เจอพี่จียง กับพี่เทมโปเลย...

“เราลองไปถามดูที่บ้านลูกค้ารายแรกก่อนแล้วกันนะ” ยองเบว่า

~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**~*~**

หลังจากผ่านช่วงเวลาเขินมาราธอนมาพักใหญ่ เทมป์กับจียงก็เดินสะเปะสะปะมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าห้างขนาดใหญ่ที่ประดับตกแต่งด้วยไฟกระพริบสีสันสวยงาม ผู้คนมากมายบ้างเดินเข้า บ้างเดินออก และส่วนใหญ่คนที่เดินออกมักจะถือถุงพะรุงพะรังเต็มไปหมด แต่สีหน้าของทุกคนล้วนบ่งบอกได้ว่าพวกเขามีความสุข คงจะเป็นเพราะใกล้ถึงวันคริสมาสต์ล่ะมั้ง

“ข-เข้าไปได้มั้ย?” จียงเอ่ยถามคนข้างๆ เหมือนเด็กๆ ที่อยากรู้อยากเห็น

“อืมม...ก็ได้” ร่างสูงตอบ มาถามเขาด้วยสีหน้าแบบนั้นแล้วจะให้เขาปฏิเสธลงหรือ? เทมป์คิดในใจแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าอีกคนดีใจจนออกนอกหน้ากระโดดโลดเต้นนำหน้าเขาเข้าไปในตัวห้างเสียแล้ว.....

ปลล. เมื่อวานพี่พาไปดู 2012 มาค่ะ น้ำตาไหลหลายรอบมาก เค้าไม่เคยคิดกลัวว่าวันแบบในหนังจะเกิดขึ้นจริงๆ แต่เค้ากลัวว่าถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ในเวลานั้นเค้าจะไม่ได้อยู่พร้อมๆกับทุกๆคนในครอบครัว ถ้าหากมันจะเกิดขึ้นจริงอย่างน้อยถ้าเราอยู่กันพร้อมหน้าเราก็ไม่กลัวอะไรถูกมั้ย? และที่สำคัญในหนังมันสอนอะไรเราเยอะเลย ธรรมชาติไม่ได้น่ากลัวถ้าเทียบกับจิตใจของมนุษย์ในตอนนั้น มนุษย์ที่แย่ง ที่ทำทุกวิถีทางที่จะมีชีวิตรอดมันน่ากลัวจริงๆ โดยเฉพาะผู้ที่มีอำนาจในมือ...คนพวกนี้ไม่เห็นหัวคนเดินดินธรรมดาอย่างเราเลย..... โอ๊ะๆ..พี่มารับไปคลินิกแล้วไปก่อนนะคะ พาสนี้เป็นยังไงติชมด้วยค่ะ คิดถึงทุกๆคนนะคะ คอมเม้นต์ที่เค้ายังติดค้างใครไว้มีเวลาเค้าสะสางแน่ตอนนี้ บับบายค่ะ เลิฟๆๆๆ จุ๊บๆๆๆๆ ^3^